غزل شمارهٔ ۲۰۳۱

کو شور دماغی که به سودای تو افتم

گردی کنم ایجاد و به صحرای تو افتم

عمری ست درین باغ پر افشان امیدم

شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم

آن زلف پریشان همه جا فتنه فکنده ست

هر دام که بینم به تمنای تو افتم

چون سایه ز سر تا قدمم ذوق سجودی ست

بگذار که در پای سراپای تو افتم

مپسند که امروز من گمشده فرصت

در کشمکش وعده فردای تو افتم

خورشید گریبان خیالات ندارد

کو لفظ که در فکر معمای تو افتم

پروای خم ابروی ناز فلکم نیست

هیهات گر از طاق دل آرای تو افتم

چون سیل درین دشت و درم نیست تسلی

یا رب روم از خویش به درباب تو افتم

بیدل به ره عشق تلاشت خجلم کرد

پیش آ قدمی چند که در پای تو افتم