غزل شمارهٔ ۲۰۹۵

حیف سازت که منش پرده آهنگ شدم

چقدر ناز تو خون گشت که من رنگ شدم

بی تو از هستی من گر همه تمثال دمید

بر رخ آینه عرض عرق ننگ شدم

سرکشیهای شبابم خم پیری آورد

نوحه مفت است که بی سوختنم چنگ شدم

وحشتم نسخه اجزای جهان برهم زد

ساز خون گشت ز دردی که من آهنگ شدم

دور جام طلبم جرعه پرواز چشید

گردشی داشتم آیینه اگر رنگ شدم

چون شرر خفتم از قدر ادب نشناسی است

پا ز دامن به در آوردم و بی سنگ شدم

چه یقین ها که به افسون توهم نگداخت

سوخت صد میکده تا قابل این ننگ شدم

جلوه ها حیرت من در قفس آینه داشت

مژه بر هم زدم و بر دو جهان رنگ شدم

موجها مفت شما قطره ی این بحر که من

چون گهرتا نفسی راست کنم سنگ شدم

طایر از بی پر وبالی همه جا در قفس است

من هم از قحط جنون صاحب فرهنگ شدم

غنچه گردیدن من حسرت آغوش گلی ست

یاد دامان توکردم همه تن چنگ شدم

بحرتسخیری آغوش حبابم بیدل

مزد آن است که برخود نفسی تنگ شدم