غزل شمارهٔ ۲۱۰۴

ندارم رشته دیگر که آیین طلب بندم

شب تاری مگر برساز آهنگ طرب بندم

ز گفت وگو دهم تا کی به توفان زورق دل را

حیا کو کز لب خاموش پل بحر طلب بندم

به این ترتیب الفاظی که دارد ننگ موزونی

دو مصرع ربط پیدا می کند گر لب به لب بندم

به خیر و شر چه پردازم که تسلیم حیا مشرب

به کفرم می کند منسوب گر دل بر سبب بندم

مزاج خاکسارم با رعونت بر نمی آید

جبین بر سجده مشتاقست احرام ادب بندم

ز طبع موج گوهر غیر همواری نمی جوشد

مروت جوهرم گر تیغ بندم بر غضب بندم

دل بیدرد تا کی مجلس آرای هوس باشد

جنونی بشکند این شیشه تا راه حلب بندم

ندارد چون تامل شاهد نظم دقیق اینجا

نقاط سکته من هم بر کلام منتخب بندم

هلاک گریه های مستی ام ای اشک امدادی

که بر مژگان بی نم خوشه ای چند از عنب بندم

به ستر حال چندان مایلم کز پرده اخفا

اگر صبح قیامت گل کنم خود را به شب بندم

ز مضمون دگر بیدل دماغم تر نمی گردد

مگر در وصف مینا حرف تبخالی به لب بندم