غزل شمارهٔ ۲۱۳۰

گر از سایه یک نقش پا برترم

به اقبال وهم آسمان منظرم

به خاکم مده منصب گرد باد

مباد از تعین بگردد سرم

چو عنقا به رنگم خوش ست آینه

که خود را به چشم هوس ننگرم

صدا نیست در نبض بیمار من

مگرگرد بر خیزد از بسترم

تنک مشرب حسرتم چون هلال

ز خمیازه پر می شوم ساغرم

تعین عرق واری آبم نداد

جبین کرد از بی نمیها ترم

چو صبح قیامت ز سازم مپرس

به ضبط نفس پرده محشرم

بلایی چو تکلیف پرواز نیست

قفس بشکند گر برنجد پرم

چو موجم خیال گهر رهزن است

محیطم ازین پل اگر بگذرم

گه از علم دارم فغان گه ز جهل

جنونهاست جیب نفس می درم

کمان وار ازین خانه های خیال

به هر جا رسم حلقه بی درم

چه گویم ز نیرنگ تجدید عشق

که هر دم زدن بیدل دیگرم