غزل شمارهٔ ۲۱۴۱

دل با تو سفرکرد و تهی ماند کنارم

اکنون چه دهم عرض خود آیینه ندارم

گر ناله برآیم نفس سوخته بالم

ور اشک کنم گل قدم آبله دارم

افسردگیم سوخت درین دیر ندامت

پروانه بی بال و پر شمع مزارم

فرصت ثمر منتظر لغزش پایی ست

سعی قدم اکنون به نفس بست مدارم

چون شمع درین بزم پناهی دگرم نیست

جز گردش رنگی که قضا کرد حصارم

تا ممتحن طاقتم از خود به در آرد

چون اشک خم یک مژه کافیست فشارم

زین ساز تحیر تپش نبض خیالم

با جان نفس سوخته جسم نزارم

نزدیکی من می کند از دور سیاهی

چون نغمه به هر رنگ چراغ شب تارم

هرچند سرشکم همه تن لیک چه حاصل

ابری نشدم تا روم و پیش تو بارم

بخت سیهم باب حضوری نپسندد

تا در چمنت یک دو سه گل آینه کارم