غزل شمارهٔ ۲۱۵۶

به حسرت غنچه ام یعنی به دلتنگی وطن دارم

خیالی در نفس خون می کنم طرح چمن دارم

سپند من به نومیدی قناعت کرد از این محفل

تو از می چهره می افروز من هم سوختن دارم

کف خاکسترم بشکاف و داغ دل تماشا کن

چراغ لاله ای در رهن مهتاب و سمن دارم

وداع آماده شو گر ذوق استقبال من داری

که من چون برق از خود رفتنی در آمدن دارم

نمی دانم چه نیرنگ است افسون محبت را

که خود را هم تو می پندارم و با خود سخن دارم

به خاموشی ز ساز عجز تصویرم مشو غافل

شکست دل فغانها دارد از رنگی که من دارم

که دارد فکر بی سامانی وضع حباب من

به رنگی گشته ام عریان که گویی پیرهن دارم

به غفلت خانه امکان چه امکان است یکتایی

دویی می پرورم در پرده تا جان در بدن دارم

دو عالم خون شود تا نقش بندم شوخی رنگی

قیامت انتخابم نسخه ها بر همزدن دارم

درین صحرا ز بس فرشست اجزای شهید من

غباری هم گر از خود چشم پوشد من کفن دارم

گر آگاهم و گر غافل نگردد حیرتم زایل

تو بر آیینه مرهم نه که من داغی کهن دارم

به هر افسردگی بیدل مباش از ناله ام غافل

که من برقی به جان عالمی آتش فکن دارم