غزل شمارهٔ ۲۱۶۷

خاموشم و بیتابی فریاد تو دارم

چندانکه فراموش توام یاد تو دارم

این ناله که قد می کشد از سینه تنگم

تصویر نهال ز غم آزاد تو دارم

تمثال گل و رنگ بهارم چه فریبد

من آینه حسن خداداد تو دارم

هرچند به صد رنگ زنم دست تصنع

چون وانگرم خامه بهزاد تو دارم

تا زنده ام از جان کنی ام نیست رهایی

شیرینی و من خدمت فرهاد تو دارم

گو شیشه امکان شکند سنگ حوادث

من طاقی از ابروی پریزاد تو دارم

پرواز نفس یاد گرفتاری شوق ایست

این یک دو پر از خانه صیاد تو دارم

چشمت به نگاهی ز جهان منتخبم کرد

تمغای قبول از اثر صاد تو دارم

مطرب چه تراود ز نی بی نفس من

هر ناله که من دارم از ارشاد تو دارم

بیدل تو به من هیچ مدارا ننمودی

عمریست که پاس دل ناشاد تو دارم