غزل شمارهٔ ۲۲۳۶

به اقبال حضورت صد گلستان عیش در چنگم

مشو غایب که چون آیینه از رخ می پرد رنگم

شدم پیر و نی ام محرم نوای ناله دردی

محبت کاش بنوازد طفیل پیکر چنگم

به رنگ سایه از خود غافلم لیک اینقدر دانم

که گر پنهان شوم نورم و گر پیدا همین رنگم

ز خاک آستانت چشم بی نم می روم اما

دلی دارم که خواهد آب گردید آخر از ننگم

به بیکاری نفسها سوختم با دل سیه کردم

ز دود شمع آخر سرمه دان شد کلبه تنگم

حیا را کرده ام قفل در دکان رسوایی

به رنگ غنچه پنهانست جیب پاره در چنگم

جنون نازنینی دارم از لیلای بیرنگی

که تا گل می کند یادش پری هم می زند سنگم

ز قانون نفس جستم رموز پرده هستی

همین آواز می آید که بسیار است آهنگم

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا

کشد تصویر من چندانکه بیرون آرد از رنگم

به صرصر داده اند آیینه ناز غبار من

شه فرمانرو آزادی ام اینست اورنگم

به ناهنجاری از خود رفتنم صورت نمی بندد

پر طاووسم و پرگار دارد گردش رنگم

ببینم تا کجا منزل کند سعی ضعیف من

به این یک آبله دل چون نفس عمریست می لنگم

دهد منشور شهرت نام را نقش نگین بیدل

پر پروازگردد گر در آید پای در سنگم