غزل شمارهٔ ۲۲۵۹
بیدل دهلویشرار کاغذ فرصت کمینم
چراغان نگاه واپسینم
ز خط سرنوشتم می توان خواند
گریبان چاکی لوح جبینم
غم درد دلم آه حزینم
نبودم نیستم گر هستم اینم
به مستی از عدم واکرده ام چشم
چه خواهم دید اگر او را نبینم
نوای عجز اگر فهمیده باشی
به چندین صور می خندد طنینم
چه تلخ افتاد آب گوهر من
که نتواند فرو بردن زمینم
حلاوت می مکد چون شمع انگشت
به قدر خودگداز آبگینم
چو نقش پا و من جولان حرف است
ز کوتاهی به دامن نیست چینم
ز نیرنگ تک و تازم مپرسید
سوار حیرتی آیینه زینم
غبارم را امید دامنی نیست
ندانم بر سر خود کی نشینم
چو شمع از نارسایی های اقبال
به پا افتاد دست از آستینم
د کان جنس نامم تخته اولی ست
نگین بندید بر نقش نگینم
اگر بیدل به فردوسم نشانند
همان آلوده دنیاست دینم