غزل شمارهٔ ۲۳۱۷

نه وحدت سرایم نه کثرت نوایم

فنایم فنایم فنایم فنایم

نه پایی که گردون فرازد خرامم

نه دستی که بندد تعین حنایم

اگر آسمانم عروجی ندارم

اگر آفتابم همان بی ضیایم

نه شخصم معین نه عکسم مقابل

خیال آفرین حیرت خود نمایم

ز صفر است در دست تحقیق جامم

حساب جنون بر خرد می فزایم

سلامت که می جوید از دانه من

هوس کوب دندان هفت آسیایم

درتن چارسو بم چه سودا چه سودی

چو صبح از نفس مایگان هوایم

چه مقدار وحشت کمین است فرصت

که با هر نفس باید از خود برآیم

شعور است آثار موجود بودن

من بیخبر هر کجایم کجایم

لباس تعلق خیالست بیدل

گره نیست جز من به بند قبایم