غزل شمارهٔ ۲۳۲۸
بیدل دهلویبا کف خاکستری سودای اخگر کرده ایم
سر به تسلیم ادب گم در ته پر کرده ایم
آرزوها در مزاج ما نفس دزدید و سوخت
خویش را چون قطره بی موج گوهر کرده ایم
اشک غلتانیم کز دیوانگیهای طلب
لغزش پا را خیال گردش سر کرده ایم
بی زبانی دارد ابرامی که در صد کوس نیست
هر کجا گوش است ما از خامشی کر کرده ایم
از شکوه اقتدار هیچ بودنها مپرس
ذره ایم اقلیم معدومی مسخر کرده ایم
آنقدر وسعت ندارد ملک هستی تا عدم
چون نفس پر آمد و رفت مکرر کرده ایم
عاقبت خط غبار از نسخه ما خواندنی است
باد می گرداند آوازی که دفتر کرده ایم
خامشی در علم جمعیت رباضتخانه است
فربهی های زمان لاف لاغر کرده ایم
آستان خلوت کنج عدم کمفرصتی است
شعله جواله ای را حلقه در کرده ایم
مقصد ما زین چمن بر هیچکس روشن نشد
رنگ گل بوده ست پروازی که بی پر کرده ایم
زحمت فهم از سواد سرنوشت ما مخواه
خط موهومی عیان بود از عرق ترکرده ایم
یک دو دم بیدل به ذوق دل درین وحشت سرا
چون نفس در خانه آیینه لنگر کرده ایم