غزل شمارهٔ ۲۳۵۵

جز حیرت ازین مزرعه خرمن ننمودیم

عبرت نگهی کاشت که آیینه درودیم

در زیر فلک بال نگه وا نتوان کرد

عمریست که وامانده این حلقه دودیم

فریاد که درکشمکش وهم تعلق

فرسود رگ ساز و جنونی نسرودیم

عبرتکده دهر غبار هوسی داشت

ما نیز نگه واری ازین سرمه ربودیم

پیدایی ما کون و مکان از عدم آورد

جا نیز نبوده ست به جایی که نبودیم

آیینه جز آرایش تمثال چه دارد

صفریست تحیر که بر آن جلوه فزودیم

از شور دل گمشده سرکوب جرس شد

دستی که به یاد تو درین مرحله سودیم

از جاده تسلیم گذشتن چه خیال است

چون شمع ز سر تا قدم احرام سجودیم

فرداست که باید ز دو عالم مژه بستن

گر یک دو سه روزی به تماشا نغنودیم

بیدل چه خیالست ز ما سعی اقامت

دیریست چو فرصت به گذشتن همه زودیم