غزل شمارهٔ ۲۴۰۳

گرچه جز ذکرت نمی گنجد حدیثی در زبان

چون نگینم جای نام توست خالی بر زبان

درد عشق و ساز مستوری زهی فکر محال

خار پا چون آتش اینجا می کشد از سر زبان

مزرع اهل سخن شایسته آفات نیست

رشحه معنی نبندد ننگ خشکی بر زبان

نغمه من اضطراب ایجاد ساز عالمی ست

عمر ها شد چون سخن پر می زنم در پر زبان

بگذر از لاف سخن پروازها پیداست چیست

در قفس تاکی تپد ای بیخبر یک هر زبان

تا فنا صورت نبندد زندگی بی لاف نیست

شعله دزدیدن ندارد جز به خاکستر زبان

غیر خون آبی ندارد ساغر جانکاه ظلم

گر همه ازکام بیرون افکند خنجر زبان

تا به رنگ خانه چشم ایمن از آفت شوی

به که باشد همچو مژگانت برون در زبان

لب گشودن داشت آغوش وداع عافیت

چون دهان پسته بستم راه جنبش بر زبان

عجرما بیدل به تقریری دگرمحتاج نیست

موج در عرض شکست خود بود یکسر زبان