غزل شمارهٔ ۲۴۴۵

جایی که بود پیش بری پیش نبردن

مفت تو اگر پیش بری بیش نبردن

تا چند توان زیست به افسون رعونت

مکروهتر از سجده به هر کیش نبردن

ای شیخ تو درکشمکشی ورنه بهشتی است

از شانه قیامت به سر ریش نبردن

انبوهی مو نسبت تنزیه ندارد

حکم ست به فردوس بز و میش نبردن

برگشتن مژگان بتان قاصد نازی ست

ظلم است نویدی به دل ریش نبردن

دردا که دل اگه نشد از لذت دردی

خون می خورم از آبله بر نیش نبردن

ساقی خط ییمانه نی ام حوصله تا چند

حیف است به موج می ام از خویش نبردن

جز در سخن بی غرضی راست نیاید

بر خلق ستمنامه تشویش نبردن

بیدل همه دم مزرع اقبال کریمان

سبز است ز آب رخ درویش نبردن