غزل شمارهٔ ۲۴۷۷

مجو از ناله ام تاب نفس در سینه دزدیدن

که این طومار حسرت بر ندارد ننگ پیچیدن

شهادتگاه عشق است این مکن فکر تن آسانی

میسر نیست اینجا جز به زیرتیغ خوابیدن

درین دریا که عریانی ست یکسر ساز امواجش

حباب ما به پیراهن رسید از چشم پوشیدن

به اقبال محبت همعنان شوخی نازم

ز من جوش غبار آه و از دلبر خرامیدن

به سعی بیقراری می گدازم پیکر خود را

مگر تا پای آن سروم رساند آب گردیدن

ز خودداری تبرا کن اگر آرام می خواهی

که چون اشک است اینجا عافیت در رهن لغزیدن

دمی آشفته باش ای غنچه گو هستی به غارت رو

به وهم عافیت تا کی نفس در خویش دزدیدن

نفس پیمایی صبح است گرد محفل امکان

ندارد این ترازوی هوس جز باد سنجیدن

ز قمری سرو این گلشن به منظر می کشد قامت

به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن

به روی نکهت گل غنچه هرگز در نمی بندد

ز حسن خلق ممکن نیست در دلها نگنجیدن

تو بر خود جلوه کن من هم کمین حیرتی دارم

ندارد عکس راه خانه آیینه پرسیدن

درآن محفل که لعل او تبسم می کند بیدل

اگر پاس ادب داری نخواهی خاک بوسیدن