غزل شمارهٔ ۲۵۱۳

ز شوخی تا قدح می گیرد آن بیدار مست من

به چینی خانه افلاک می خندد شکست من

خیالش نقش امکان محو کرد از صفحه شوقم

به صورت پی نبرد آیینه معنی پرست من

چو آن آتش که دود خویش داغ حسرتش دارد

نگردید از ضعیفی سایه من زیر دست من

به نظم عافیت در فتنه زار کشور هستی

لب و چشمی ست گر مقدور باشد بند و بست من

به تحقیق عدم افتادم و در خود نظر کردم

گرفت آیینه نیز از امتیاز نیست هست من

به هر جا پا بیفشردم ز وحشت صرفه کم بردم

نگین نقشم گشاد بال و پر دارد نشست من

به رنگ غنچه لبریز بهار آفتم بیدل

نفس گر می کشم می آید آواز شکست من