غزل شمارهٔ ۲۵۴۱

ز ره هوس به تو کی رسم نفسی ز خود نرمیده من

همه حیرتم به کجا روم به رهت سری نکشیده من

به چه برگ ساز طرب کنم ز چه جام نشیه طلب کنم

گل باغ شعله نچیده من می داغ دل نچشیده من

چو گل آنکه نسخه صد چمن ز نقاب جلوه گشوده تو

چو می آنکه عشرت عالمی ز گداز خود طلبیده من

چه بلا ستمکش غیرتم چقدر نشانه حیرتم

که شهید خنجر ناز تو شده عالمی و تپیده من

تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعله غیرتش

همه اشک گشته به رنگ شمع و ز چشم خود نچکیده من

می جام ناز و نیازها به خمار اگر نکشد چرا

ز سر جفا نگذشته تو ز در وفا نرمیده من

چو نگاه گرم به هر طرف که گذشته محمل ناز تو

چو دل گداخته از پی ات به رکاب اشک دویده من

تو و صد چمن طرب نمو من و شبنمی نگه آبرو

به بهار عالم رنگ و بو همه جلوه تو همه دیده من

نه جنون سینه دریدنی نه فنون مشق تپیدنی

به سواد درد تو کی رسم الفی ز ناله کشیده من

چو سحر نیامده در نظررم فرصت نفس آنقدر

که برم برات شگفتنی به طراوت گل چیده من

به کدام نغمه دل گسل ز نواکشان نشوم خجل

چو جرس به غیر شکست دل سخنی ز خود نشنیده من

من بیدل و غم غفلتی که ز چشمبند فسون دل

همه جا ز جلوه من پر است و به هیچ جا نرسیده من