غزل شمارهٔ ۲۵۹۳
بیدل دهلویکجایی ای جنون ویرانه ات کو
خس و خاریم آتشخانه ات کو
الم پیمایم از کم ظرفی هوش
شراب عافیت پیمانه ات کو
تو شمع بی نیازی ها برافروز
مگو خاکستر پروانه ات کو
اگر اشکی چه شد رنگ گدازت
وگر آهی رم دیوانه ات کو
اگر ساغرپرست خواب نازی
چو مژگان لغزش مستانه ات کو
گرفتم موشکاف زلف رازی
زبان بینوای شانه ات کو
ز هستی تا عدم یک نعره واری
و لیکن همت مردانه ات کو
کمان قبضه آفاقی اما
برون از خود سراغ خانه ات کو
بساط وهم واچیدن ندارد
نوا افسانه ای افسانه ات کو
حجاب آشنایی قید خویش است
ز خود گر بگذری بیگانه ات کو
ندارد این قفس سامان دیگر
گرفتم آب شد دل دانه ات کو
سرت بیدل هوا فرسود راهیست
دماغ کعبه و بتخانه ات کو