غزل شمارهٔ ۲۶۵۲
بیدل دهلویبی تو دل در سینه ام دارد جنون افسانه ای
ناله ام جغدی قیامت کرده در ویرانه ای
در سراغ فرصت گم کرده می سوزم نفس
رفته شمع از بزم و بالی می زند پروانه ای
آتشی بر خود زنم چشمی ز عبرت واکنم
چون چراغ کشته ام محبوس ظلمتخانه ای
جستجوها خاک شد اما درین صحرا نیافت
آنقدر می دان که هویی بالد از دیوانه ای
در کلید سعی امید گشاد کار نیست
از شکست دل مگر پیدا کنم دندانه ای
چاره دیگر نمی یابم گریبان می درم
ناتوانی ها چو مو می خواهد از من شانه ای
عالمی دادم به توفان دل بی مدعا
سوخت خرمن ها به هم تا پاک کردم دانه ای
سبحه تا باقی ست زاهد در شمار کام باش
ما و خط ساغری و لغزش مستانه ای
می کشان پیش از سواد چرخ و اختر خوانده اند
بر بیاض گردن مینا خط پیمانه ای
بر دوام صحبت هم چشم نتوان دوختن
آخر ای بی دانشان خویشیم یا بیگانه ای
دود دل عمریست بیدل می دهم پرواز و بس
بر گسستن بسته ام زنار آتشخانه ای