غزل شمارهٔ ۲۶۶۳

یاد باد آن کز تبسم فیض عامی داشتی

در خطاب غیر هم با من پیامی داشتی

یاد باد آن ساز شفقت ها که بی ناموس غیر

در بساط تیره روزان عیش شامی داشتی

یاد باد ای حسرت بنهاده پا از دل برون

چون نگه در چشم حیران هم مقامی داشتی

گاهگاهی با وجود بی نیازیهای ناز

خدمتی ارشاد می کردی غلامی داشتی

آمد آمد خاک مشتاقان به گردون می رساند

یک دوگام آنسوی تمکین طرفه کامی داشتی

کردی از اهل وفا یکباره قطع التفات

در تغافل سخت تیغ بی نیامی داشتی

اینقدر خلوت پرست کنج ابرویت که کرد

چون نگاه بی نیازان سیر بامی داشتی

ما همان خاکیم اکنون انفعال از ما چرا

پیش از این هم با همه تمکین خرامی داشتی

سوخت دل در انتظار گرد سر گردیدنی

آخر ای بدمست گاهی دور جامی داشتی

تیغ هم بر بیدل ما مد احسان بود و بس

گر به حکم ناز میل انتقامی داشتی