غزل شمارهٔ ۲۶۶۶

جهدکن تا نروی بر اثر نیک و بدی

که خضر نیز درین بادیه دام است وددی

تاگلستان تو در سبزه خط گشت نهان

دیده ای نیست که چون لاله ندارد رمدی

داغها در دل خون گشته مهیا دارم

کرده ام نذروفای تو پر ازگل سبدی

جان چه باشدکه توان نذر توام اندیشید

اینقدر تحفه نیرزد به قبولی و ردی

عافیت دوستی و پرورش هوش خطاست

نیست درمحفل تحقیق چو می با خردی

ناصحا از دمت افسرد چراغ دل ما

کاش از توبه کند مرگ کنار لحدی

جوهری لازم تیغست چه پیدا چه نهان

ابروی ظلم تهی نیست ز چین جسدی

رونق جاه گر از اطلس و دیبا باشد

صیقل آینه ماست غبار نمدی

همره قافله اشک تو هم راهی باش

که به از لغزش پا نیست به مقصد بلدی

همه جا داغ گدایی نتوان شد بیدل

خجلم بیشتر از هرکه ندارم مددی