غزل شمارهٔ ۲۶۹۹
بیدل دهلویآسوده است شوق ز دل پیش نگذری
ای موج خون نگشته ازین ریش نگذری
از طبع ذره گر تپشی واکشی بس است
در پرده خیال ازین پیش نگذری
بر خاک تشنه بارش اگر نیست رشحه ای
بی التفاتی از سر درویش نگذری
دربای عشق بیخود توفان این صداست
کای موج از گذشتگی خویش نگذری
سیلاب نیز طعمه خاکست از احتیاط
زین دشت آنقدر قدم اندیش نگذری
در کاروان غبار امل های آرزو
پس مانده است اگر تو ز خود پیش نگذری
بیدل غبار عالم اوهام زندگیست
نگذشته ای ز هیچ اگر از خویش نگذری