غزل شمارهٔ ۲۷۰۴

مژه بهم نزنی آینه به زنگ نگیری

فضای مشرب دل حیرت ست تنگ نگیری

خم نگین نخورد نام بی نیازی همت

حذر که راه سبکتازبت به سنگ نگیری

قفای زانوی انجام اگر دهند نشانت

وطن به سایه دیوار نام و ننگ نگیری

به وحشتی ز تعلق برآ که چون پر عنقا

مصورت کند ایجاد نقش و رنگ نگیری

اگر به بوی دل خسته تر کنند دماغت

گلی دگر که ندارد جهان به چنگ نگیری

زده ست عشق تو سنگی به شیشه خانه رنگم

ز خود برآمدنم را کم از ترنگ نگیری

چو دین و دل که به مستی نشد مسخر چشمت

به ساغری که گرفتی چرا فرنگ نگیری

کسی نبرد سلامت ز آه سوخته جانان

ز خود سری سر این کوچه تفنگ نگیری

خطی ست جلوه گر از پرده منقش دیبا

که زینهار به بازی دم پلنگ نگیری

مبند محمل امروز بر تصور فردا

طرب شتاب ندارد تو گر درنگ نگیری

به عشق اگر شوی آگه ز خواب راحت بیدل

عجب که بالش ناز از پر خدنگ نگیری