غزل شمارهٔ ۲۷۳۷

جهان کورانه دارد سعی نخجیری به تاریکی

به هرکس وارسی می افکند تیری به تاریکی

چراغ دل به فکر این شبستان گر نپردازد

ندارد مردمک هم رنگ تقصیری به تاریکی

امل سست است از نیرنگ این چرخ کهن بگسل

خیالی چند می ریسد زن پیری به تاریکی

به رنگ آمیزی عنقا جهانی می کشد زحمت

تو هم زین رنگ می پرداز تصویری به تاریکی

چه مقصد محمل ما ناتوانان می کشد یارب

که عمری شد چو مو داریم شبگیری به تاریکی

کرم چون عام شد تمییز نیک و بد نمی داند

محبت بر مس ما هم زد اکسیری به تاریکی

دلی روشن کن از تشویش این ظلمت سرا بگذر

بجز فکر چراغت نیست تدبیری به تاریکی

ندارد تلخکامی سرسری نگذشتن از حالم

سیاهی کرده ام چون کاسه شیری به تاریکی

نفسها سوختم تا شد سواد پیش پا روشن

رسیدم همچو شمع اما پس از دیری به تاربکی

کس از رمز گرفتاران دل آگه نشد بیدل

قیامت کرده است آواز زنجیری به تاریکی