غزل شمارهٔ ۲۷۴۳

بسکه بی روی تو خجلت کرد خرمن زندگی

بر حریفان مرگ دشوار است بر من زندگی

با چنین دردی که باید زیست دور از دوستان

به که نپسندد قضا بر هیچ دشمن زندگی

کاش در کنج عدم بی درد سر می سوختم

همچو شمعم کرد راه مرگ روشن زندگی

خجلت عشق و وفا یأس و امید مدعا

عالمی شد بار دل زین بار گردن زندگی

بی نفس گردیدن از آفات ایمن می کند

آن چراغی را که دارد زیر دامن زندگی

تشنه آبی نباید بود کز سر بگذرد

می شود آخر دم تیغ از گذشتن زندگی

فرصت آوارگی هم یک دو گردش بیش نیست

تا به کی دارد چو سنگت در فلاخن زندگی

هرکه می بینی دکان آرای نازی دیگر است

زین قماش پوچ یعنی باب مردن زندگی

تا کجا هم کسوت طاووس خواهی زیستن

بی خبر در آبت افکنده است روغن زندگی

گه به منظر می فریبد گه به بامت می برد

می کشد تا خانه گورت به هر فن زندگی

دستگاه ناله هم ای کاش مدی می کشید

چون سپندم سوخت داغ نیمه شیون زندگی

شبنم انشا بود بیدل خجلت پرواز صبح

بر کفن زد تا عرق کرد از دویدن زندگی