غزل شمارهٔ ۲۷۵۵

به وضع غربتم منظور بیتابی ست آرامی

ز موج گوهرم گرد یتیمی نیست بی دامی

دل مایوس ما را ای فلک بیکار نگذاری

حضور عشرت صبحی نباشد کلفت شامی

فناگشتیم و خاک ما به زبر چرخ مینایی

چو ریگ شیشه ساعت ندارد بوی آرامی

حریفان مغتنم دارید دور کامرانی را

درین محفل به کام بخت ما هم بود ایامی

غرورش سرکش افتاده ست ای بیطاقتی عرضی

تغافل شوخی از حد می برد ای ناله ابرامی

ز چشم تنگ ظرف خود به حسنش برنمی آیم

چسان گرداب گیرد بحر را در حلقه دامی

درین صحرا نمی یابم علاج تشنه کامیها

مگر تبخاله بالد تا لب حسرت کشد جامی

خمار و مستی این بزم جز حرفی نمی باشد

مشو مغرور آگاهی که وصل اینجاست پیغامی

نگاه بی نیازی اندکی تحریک مژگان کن

جهانی پیشت آید گر تو از خود بگذری گامی

شرر گردید عمر من همان سنگ زمینگیرم

نشد این جامه افسردگی منظور احرامی

دماغ بی نشانی خود نمایی برنمی دارد

بس است آیینه آثار عنقا کرده ام نامی

جنون صیادی من چون سحر پنهان نمی باشد

به هر جا گرد پروازی ست من افکنده ام دامی

ضعیفی در امانم دارد از بیمهری گردون

شکستی نیست رنگ سایه را گر افتد از بامی

درین محفل نه آن بیربطی افسرده ست دلها را

که یابی احتمال توأمی در مغز بادامی

دماغی در هوای پختگی پرورده ام بیدل

به مغز فطرتم نسبت ندارد فکر هر خامی