غزل شمارهٔ ۲۷۵۶

خطابم می کند امشب چمن در بار پیغامی

بهار اندوده لطفی بوی گل پرورده دشنامی

چو خواب افتاده ام منظور چشم مست خودکامی

به تلخی کرده ام جا در مذاق طبع بادامی

به یاد جلوه ات امید از خود رفتنی دارم

در آغوش نگاه واپسین از دیده ام کامی

به حمدالله دمید آخر خط مشکین ز رخسارت

چراغ دیده تا روشن شود می خواستم شامی

گر از طرز کلام آب رخ گوهر نمی ریزی

دل لعلی توان خون کرد از افسون دشنامی

بهار آمد جنون سرمایگان مفتست صحبتها

چو بوی گل نمی باشد پریزاد گل اندامی

کدامین نشیه جولان صید بیرون جست ازین صحرا

که بی خمیازه نتوان یافت اینجا حلقه دامی

چه امکانست رنگ شعله ریزد شمع با آهم

به بزم پختگان بالا نگیرد کار هر خامی

به کف نامد کسی را دامن شهرت به آسانی

نگین جان می کند تا زین سبب حاصل کند نامی

کمند همت از چین تأمل ننگ می دارد

مپیچ از نارساییها به هر آغاز و انجامی

بهار بیخودی گویند بزم عشرتی دارد

روم تا رنگ برگردانم و پیدا کنم جامی

به یاد جلوه عمری شد نگه می پرورد بیدل

هنر از حیرت آیینه ام منت کش دامی