غزل شمارهٔ ۲۷۶۹

ز پیراهن برون آ بی شکوهی نیست عریانی

جنون کن تا حبابی را لباس بحر پوشانی

گل آیینه را روی تو بخشد رنگ حیرانی

دهد زلفت به دست شانه اسباب پریشانی

به پاس راز اشک از ضبط مژگان نیستم غافل

به خاک افکندن است این طفل را گهواره جنبانی

به مجنون نسبت سوداپرستانت نمی باشد

ز آدم فرق بسیارست تا غول بیابانی

به هر جا چاره می جستند مجروحان الفت را

فتیله در دهان زخم بود انگشت حیرانی

سر بیمغز ما را چاره ای دیگر نمی باشد

مگر تیغی شود ناخن بر این عقد گرانجانی

در بر بسته می گوید رموز خانه ممسک

سواد تنگی دل روشن است از چین پیشانی

شمار عقده دل همچنان باقیست در زلفش

گر انگشتت شود تا شانه خشک از سبحه گردانی

ندانم آرزو تمهید دیدار که ام امشب

چو چشمم یک لب عرض و هزار انگشت حیرانی

تو از خود ناشناسی حق عزت کرده ای باطل

در آن محفل که خاکی تیره دارد آب حیوانی

غرور طبع وآنگه لاف دینداری چه ظلمست این

به دلها ریشه ای چون سبحه می خواهد سلیمانی

ز اظهار کمالم آب می باید شدن بیدل

لباس جوهرم چون تیغ تا کی ننگ عریانی