غزل شمارهٔ ۲۸۱۹

ای که در دیر و حرم مست کرم می آیی

دل چه دارد که درین غمکده کم می آیی

جوهر ناز چه مقدار تری می چیند

که به حسرتکده دیده نم می آیی

اینقدر سلسله ناز که دیده ست رسا

عمرها شد که به هر سو نگرم می آیی

صمدی لیک در این انجمن عجز نگاه

به چمن سازی آثار صنم می آ یی

چقدر لطف تو فریادرس بی بصری ست

که به چشم همه کس دیر و حرم می آیی

عقل و حس غیر تحیر چه ترازد اینجا

کز حدوث آینه پرداز قدم می آیی

عرض تنزیه به تشبیه نمی آید راست

سحر کاریست که معنی به رقم می آ یی

فقر نازد که به تجرید نظر دوخته ای

جاه بالد که به سامان حشم می آیی

ای نفس آمد و رفت هوست داغم کرد

می رو ی سوی عدم یا ز عدم می آیی

چشم تا بسته ای آفاق سواد مژه است

صد شق خامه ز یک نقطه به هم می آیی

چینت از دامن آرام به هرجا گل کرد

ذره تا مهر به آرایش رم می آیی

انتظار تو به هر رهگذرم دارد فرش

هرکجا پای نهی پا به سرم می آ یی

کم آرایش تسلیم نگیری زنهار

ابروی نازی اگر مایل خم می آیی

چه ضرور است کشی رنج وداعم بیدل

می روم من به مقامی که تو هم می آیی