نجم‌الدین رازی

باب پنجم در بیان سلوک طوایف مختلف

و آن مشتمل است بر هشت فصل تبرکا بقوله تعالی ثمانیه ازواج فصل اول در بیان سلوک ملوک و از باب فرمان قال الله تعالی یا داود انا جعلناک خلیفه فی الارض فاحکم آلایه و قال النبی صلی الله ...

باب چهارم در بیان معاد نفوس سعدا و اشقیا

و آن مشتمل است بر چهار فصل تبرک به قوله تعالی فخذ اربعه من الطیر فصل اول در معاد نفس ظالم و آن نفس لوامه است قال الله تعالی کما بداکم تعودون فریقا هدی و فریقا حق علیهم الضلاله و قا...

بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم

حمد و ثنا و آفرین بی منتها آفریدگاری را که بتدبیر حکمت ازلی و تأثیر قدرت لم یزلی از نابود محض بود دو عالم غیب و شهادت پیدا کرد و از ازدواج غیب و شهادت چندین هزار عالم مختلف از امر ...

بخش ۲ - فصل

بدانکه اصناف موجودات با کثرت تنوع آن منقسم است به دو قسم روحانی و جسمانی و از آن دنیا و آخرت عبارت کنند و ملک و ملکوت گویند و غیب و شهادت خوانند و صورت و معنی تصور کنند و خلق و امر...

بخش ۳ - فصل

آنچه از ازدواج علو روحانی و علو جسمانی پدید آمد دو نوع بود آسمانها و ملایکه و ازین دو نوع عبارت دو روز فرمود که فقضیهن سبع سموات فی یومین و آنچه از ازدواج سفل روحانی و سفل جسمانی پ...

بخش ۴ - فصل

چون این مقدمات معلوم و محقق گشت بدان که چون روح انسانی بقالب وی پیوندد از حسن تدبیری و ترکیبی که درین صورت وصورکم فاحسن صورکم رفته است هر موضعی از مواضع ظاهر و باطن آن صورت قالب مح...

بخش ۵ - فصل

چون بر حقایق آن اسرار که شرح داده شد اندک وقوفی افتد عاقل صاحب بصیرت منصف را محقق شود که عقل درین بارگاه بر کار کرده دیگرست چون دیگر عوامل او را قسمی از اقسام موجودات بلکه همه موجو...

بخش ۶ - فصل

بحقیقت بدان که هر چیزی را یکبار زادنست الا آدمی و مرغ را و آنچه ذوات بیضه اند که اینها را دو بارزادنست تا بکمال خود می رسند هم چنانکه مرغ بیضه می زاید و بیضه مرغ می زاید اول بیضه ا...

خاتمه تحریر دوم مرصاد العباد

پرداخته شد این کتاب مشحون بحقایق علوم مکنون بتوفیق و تأیید خداوند بیچون و فیض فضل قادر کن فیکون و فر دولت میمون و یمن همت همایون پادشاه دین پرور وسلطان عدل گستر خسرو کیخسرو روش کیق...

شمارهٔ ۱

یا رب تو مرین سایه یزدانی را بگذار بدین جهان جهانبانی را اندر کنف عاطفت خویشش دار این حامی بیضه مسلمانی را

شمارهٔ ۱

پاک کن ز آلایش و آرایش خود راه را تا شوی سرهنگ عالی رتبت این درگاه را جغدوار اندر خراب این جهان ماوی مگیر تا شوی باز خشین مر دست شاهنشاه را نفس تو دجال تست و روح تو عیسی تو گر کشد ...

شمارهٔ ۱

داوود شها گرت به فرمان باد است مغرور مشو که حاصل آن باد است رو ملک ابد طلب که نزدیک خرد تا ملک ابد ملک سلیمان باد است

شمارهٔ ۱۰

هر سبزه که در کنار جویی رسته است گویی ز خط بنفشه مویی رسته است تا بر سر لاله پا به خواری ننهی کان لاله ز خاک ماهرویی رسته است

شمارهٔ ۱۰

ساقی تو بیار باده ز آن پیش کم دست اجل دهان بگیرد زآن باده که از پیاله عکسش حال گل ارغوان بگیرد

شمارهٔ ۱۰

شمارهٔ ۱۱

مقصود وجود انس و جان آیینه است منظور نظر در دو جهان آینه است دل آینه جمال شاهنشاهی است وین هر دو جهان غلاف آن آینه است

شمارهٔ ۱۱

بر آتش عشق تو بسوزم گر سوختن منت بسازد گفتی که بباز جان چو مردان عاشق چه کند که جان نبازد

شمارهٔ ۱۱

خداوندگار و خداوند امیر که شاهان ندارند چون او وزیر چو سیمرغ و آب حیات آمده است عزیز الوجود و عدیم النظیر

شمارهٔ ۱۲

این مرتبهارب چه حد مشتاقی است کامروز هم او حریف و هم او ساقی است هان ای ساقی باده فرا افزون کن کز هستی ما هنوز چیزی باقی است

شمارهٔ ۱۲

هر که را این عشقبازی در ازل آموختند تا ابد در جان او شمعی ز عشق افروختند و آن دلی را کز برای وصل او پرداختند همچو بازش از دو عالم دیده ها بردوختند پس درین منزل چگونه تاب هجر آرند ب...

شمارهٔ ۱۲

مرغی است سخن که آشیان ساخت ز جان او را همه در باغ خرد یافت توان در باغ خرد درخت دل جوید از آن کاید ز درخت دل سوی شاخ زبان