غزل شمارهٔ ۲۳

دلم فریفته آن شمایل عربی ست

که شکل و شیوه او را هزار بوالعجبی ست

خیال لعل لبش در درون سینه من

چو باده در دل پر خون شیشه حلبی ست

بکشت فتنه چشمش مرا و می بینم

که همچنان نظرش سوی من به بولعجبی ست

مرید پیر مغانم که شیخ هر قومی

میان قوم چو اندر میان فرقه نبی ست

مخار پای دل رهروان به خار جفا

که این طریقه بد راه و رسم بولهبی ست

مرو ز راه ادب تا بلندبخت شوی

که شوربختی مردم ز راه کم ادبی ست

کجاست بانی قصر ارم که ترکیبش

به قصر شاه کنون خشت شرفه طنبی ست

ز جام لم یزلی جرعه ای به من دادند

مگوی مستی من ذوق باده عنبی ست

مکن ز گردش دوران شکایت ابن حسام

که عادت فلک دون پرست منقلبی ست

برو به آب قناعت بشوی دست طمع

که بیش حرمت مردم ز فرط کم طلبی ست