غزل شمارهٔ ۲۶

دلبری دارم که دل در بند زلف و خال اوست

عاشقانش را شراب از جام مالامال اوست

فتنه ی آن چشم فتانم که از هر گوشه ای

فتنه ای پرشیوه از دنباله ی دنبال اوست

حال وصف حسن او بالاتر است از ممکنات

هرچه گوید عقل کل جزوی ز وصف الحال اوست

طفل ابجدخوان مکتب خانه ی اسرار عشق

نکته دان خرده بین رمز قیل و قال اوست

آن تجلی کز جلالت کوه را از جا ببرد

پرتویی از لمعه ی رخشنده ی اجلال اوست

دوست گو بنمای رو تا جان برافشانم بر او

زانکه جان را وقت رحلت چشم استقبال اوست

روی دولت زان بدان خورشیدروی آورده ام

کآفتاب دولت اندر سایه ی اقبال اوست

هر کسی را چشم بر منظور و محبوبی دگر

زان میان ما را نظر بر ایلیا و آل اوست

سایه اندازد مگر بر من همایی کز شرف

طایر فرخنده ی اقبال زیر بال اوست

این مگس بر خوان انعامش کجا یارد نشست

کآسمان چون گرده ای بر سفره ی افضال اوست

خوش تواند خواند فردا نامه را ابن حسام

زان که نقش نام او بر نامه ی اعمال اوست