غزل شمارهٔ ۲۷

بیا که بوی ریاحین دمید و گل بشکفت

صبا به زلف معنبر بساط سبزه برفت

به باغ نرگس مخمور جام جم برداشت

به بزمگاه چمن لاله پر پیاله گرفت

صبا به دست سحرگه به نوک نیزه ی خار

حریر گل بدرید و قبای غنچه بسفت

میان سبزه ی سیراب عکس لاله ببین

که لعل ناب چگونه ست با زمرد جفت

شکفت گل می گلگون بده که موسم گل

حدیث توبه و تقوا حکایتی ست شگفت

ز بلبلان چمن پرس نکته ی توحید

که آشکار شود بر تو رازهای نهفت

خیال خواب برفت از دماغ ابن حسام

که بلبل از هوس گل نمی تواند خفت