غزل شمارهٔ ۱۰۶

ساقی بیار لعل مذاب رحیق خاص

باشد که یابم از غم دل یک زمان خلاص

ما را به آب چشمه حیوان چه حاجت است

لعل لب تو چشمه نوش است در خواص

آنجا که قید زلف تو دام بلا نهد

لیس المفر منتفعا منه و المناص

قلب مرا رواج به اکسیر مهر توست

کز کیمیای آن زر خالص شود رصاص

ما را بکش به غمزه که مفتی درس عشق

بر خون عاشقان ندهد فتوی قصاص

ابن حسام طبع تو پرسیم کرد نیست

ملات فاهشک لولایی الخصاص