بخش ۷۰ - در تجافی ازدار غرور وانابه به سوی دار خلود

تو کز کشور جسم درنگذری

از آن عالم جان کجا پی بری

دلا چند مانی درین دامگاه

چه خواهی ازین فانی آرامگاه

چرا رخت ازین کشور آب و گل

نبندی سوی عالم جان و دل

به خیره تو را چندباشد شتاب

به آبادی خاکدان خراب

امید از سرایی چنین پر فریب

چه داری کز آن برتو آید نصیب

چه جویی ازآن جانگزا شارسان

که هر گلشن او بود خارسان

چه خواهی ازین بنگه رنج بهر

که داروش درد است و تریاق زهر

چه دیدی نکویی ز دنیای دون

که نگذاری از دام او پا برون

تو ای مرغ قدسی پری باز کن

سوی مسکن خویش پرواز کن

قفس کالبد وین جهان دام توست

درین هر دو کی جای آرام توست

چو انبار مرغان لا هوتیی

چرا بسته در دام ناسوتیی