بخش ۵۱ - آغاز داستان شاهزاده ی ممتحن

چو قاسم پسرزاده ی مرتضی ع

روان تن شاه دین مجتبی ع

قسیم جهیم و جنان را پسر

از آن قاسمش نام کرده پدر

یکی ماهرو نورس دل دونیم

ز دریای توحید در یتیم

پدر گر نبودش ولی آن پسر

پدر بود بر آدم بوالبشر

مراو را بدی روز و شب غمگسار

به جای پدر عم والاتبار

ز فرزند نیکو ترش داشتی

گرامی چو جان در برش داشتی

نهشتی که بادی براو کج وزد

همی پروراندش چنان چون سزد

به نوشین لبش مهر تبخاله بود

مه چارده سیزده ساله بود

هنوزش به مه نارسیده کلف

به دشمن شکاری چو شاه نجف

بدی در نیاکان او هر کمال

مر او را بداد ایزد ذوالجلال

نبی ص گر بدی فر پروردگار

ازو بود فر نبیص آشکار