بخش ۸۹ - در ستایش حضرت علی اکبر عالی مقدار علیه السلام

هنوزش نرسته بنفشه ز گل

به دانش قرین بود با عقل کل

به هجده درون سال آن بی همال

ولی آدمش –کودکی خردسال

چو فرزند استاد جبریل بود

دلش آگه از راز تنزیل بود

به خلق وبه خلق وبه منطق رسول

به نیروی بازو چو شوی بتول

شه کربلا را بدان نامدار

زجد و پدر بهترین یادگار

چو کردی دلش آرزوی نیا

از آن چهره می دید روی نیا

که را نیز زاصحاب شاه حجاز

به دیدار پیغمبری بد نیاز

به دیدار شهزاده بشتافتی

ز رخسار او کام دل یافتی

خدایی که هر نیک و بد آفرید

به جز نیکویی در خور وی ندید

رخش مظهر حسن لاریب بود

سراپاش عاری ز هر عیب بود

چو از غیر حق بد سراپا تهی

خدایش ببخشد فر بهی