بخش ۱۰ - پوشیدن آن سرور ناس پیراهن کهنه در زیر لباس و به میدان رفتن

شهنشه چو با دختر این زار گفت

به خواهر از آن پس چنین بازگفت

که پیراهنی دیده بس روزگار

بدانسان که کس را نیاید به کار

بیاور به من تاکه در زیر رخت

بپوشانمش برتن ای نیکبخت

که چون دشمن از من برد ساز و برگ

مگر او بماند مرا رخت مرگ

بیاورد آن بانوی مهر ورز

یکی جامه ی تنگ بی قدر وارز

شهش گفت این جامه ی سوگوار

بود پوشش آنکه گشته است خوار

من ار چند تنها و بی یاورم

نه خوارم بر آورده ی داورم

دگر جامه آور فراخ و بلند

که پوشد ورا مردم ارجمند

بیاورد بانو به افغان وآه

دگر جامه زانسان که فرمود شاه

شهنشه در آن جامه افکند چاک

بپوشیدش اندر بر تابناک

دگر جامه و جوشنش بر زبر