بخش ۱۵ - بی حیایی شمر بیدادگر سبط پیغمبر

مگر آنکه بیعت به دارای شام

ببندی و دانیش برخود امام

وگرنه مپیچان دگر کار را

شو آماده با خصم پیکار را

چو گفتار او را شهنشه شنید

بدو بر خروشید و گفت ای پلید

گمانتان زکشتن مرا هست باک

نترسم بجز از خداوند پاک

دل شیر کوشنده ی ذوالمنن

بود در میان دو پهلوی من

روان نبی آن خداوند پاک

مرا خفته در پیکر تابناک

چو خواهم که قدرت نمایی کنم

همه کرده ی کبریایی کنم

بود تا که پیمان ستانم به مشت

نبیند کس از من به پیگار پشت

بود تا به کف قبضه ی ذوالفقار

نخواهم ز بدخواه دین زینهار

نشاید خداوند را بنده گی

شه دین کجا و پرستنده گی

تفو پور مرجانه ی زشت کیش

که خداوند مرا پیرو شاه خویش