بخش ۳۰ - در اندرز یار دیرین خویش میرزا علی دوست کرمانشاهانی متخلص به سالک گوید

زخلق جهان رشته بگسیخته

به خاک آبروی هوس ریخته

رخ از مالک و مال جهان تافته

که اندر دلت نور جان تافته

تهی جانت از تابش نور نیست

سرت هیچگه خالی از شور نیست

قناعت متاعی ز دکان توست

صبوری یکی گوهر از کان توست

نه از بهر نان سوی دو نان شوی

نه بر خوان نامرد مهمان شوی

شب و روز دمساز و غمخوای من

به هر کار در مهربان یار من

روانم گرو مانده در مهر تو

دو بیننده ام روشن از چهر تو

به کنج ملال از چه بنشسته ای

به رخ بر در خرمی بسته ای