بخش ۵۳ - روایت علیا مخدره جناب زینب علیه السلام

یکی داستان دیده ام جانگزا

ز گفت مهین دخت شیر خدا

بپیوندمش من به گفتار خویش

که آتش زنم بر دل شیعه بیش

چنین گفته آن بانوی راستان

که بودم من استاده بر آستان

بر خیمه ی سید الساجدین

ز تیمار بیمار خود دل غمین

به ناگه بیامد یکی زشت مرد

که بودش دو چشم ازرق و موی زرد

به تاراج آن خیمه بگشاد دست

کم و بیش را جمله درهم ببست

یکی پوست در زیر بیمار بود

که بی ارزش و کهنه و خوار بود

بنگذشت زان پاره ی پوست نیز

نترسد از پرسش رستخیز

گرفتش کنار و برافشاند سخت

به روی اندر آمد شه نیکبخت

دگر چون درآن خیمه چیزی ندید

به تاراج شد رخت و بر من رسید

ربود از سر من کهن معجرم

دگر آنچه بد پوشش اندر برم