بخش ۴ - یاری خواستن از ساقی حقیقی

همان به که جام نبیدی زنم

در خانقاه امیدی زنم

ستانم ز پیر مغان آب تاک

زآلودگی ها کنم خویش پاک

به هر ماه از غزه اش تا به سلخ

شوم بی خود از شور صهبای تلخ

بده ساقی آن آب آتش مزاج

بکن در دم از درد جامی علاج

به آبی بزن ساقیا آتشم

چو مستان شوم تیغ کین برکشم

کنم از تن دشمن دوست پوست

که این کار – با دشمن او نکوست

بکن ماهرویا که شد گاه جنگ

زابرو –کمان و زمژگان خدنگ

بیارا زغمزه سپاهی گشن

زره پوش چون طره خویشتن

که من همچو سوسن شوم ده زبان

به مداحی خادم خاندان

نشانم یکی شاه برتخت نو

که تایید او را بود پیشرو

که تیغش بر آرد ز دشمن دمار

نمانم از این بیشتر سوگوار