بخش ۶۷ - بیرون آمدن مختار با یاران

بگفتند یاران که ای نامدار

همانی که گفتی تو در کارزار

نه ما هم پرستندگان توایم

به جان و دل از بندگان توایم

بود بنده ی یکدل ممتحن

به هر کار چون خواجه ی خویشتن

تو را جمله فرمانبر و پیرویم

به هر سو روی تو بدان سو رویم

کنی هر چه تو ما همه آن کنیم

به جای باختن با تو پیمان کنیم

چه داری زما ای سپهبد دریغ

پی خلد سر باختن زیر تیغ

تو بفرست ما را به سوی بهشت

به بزم شهیدان مینو سرشت

سپهبد بسی کردشان آفرین

ببوسید رخسار و موی و جبین

چو بر زد بر این تختگاه سپهر

درفش زراندو درخشنده مهر

برون آمد از دژ دمان مرد جنگ

سمندی به زیر و درفشی به چنگ

پس و پشت او یاران یکدله