شمارهٔ ۲

فراز آمد یکی عید همایون اهل ایمان را

که در او پاک یزدان کرد پیدا راز پنهان را

به مردم خواست تا خود را نماید ایزد داور

نقاب افکند از چهر دل آرا شیر یزدان را

امیرالمؤمنین یعسوب دین وجه الله باقی

که ذاتش گشت باعث از ازل ایجاد امکان را

لسان الله که اندر بطن مادر بهر پیغمبر

تلاوت کرد از سر تا به پا آیات قرآن را

نکردی نوح گر مهر علی را لنگر کشتی

بدو دریای آتش کردی ایزد موج طوفان را

نبودی عصمتش گر یاور صدیق پیغمبر

به لوث معصیت آلوده کردی پاک دامان را

نکردی گر چراغ دل ز مهر مرتضی روشن

نبودی آن ید بیضاد به معجز پور عمران را

به زیر طوبی مهرش خلیل ار جا نمی کردی

کجا در آتش نمرود دیدی آن گلستان را

اگر نقش نگین خود نکردی نام نیکش را

نمی بودی به گیتی آن همه حشمت سلیمان را

نبودی نور او گر هادی خضر نبی هرگز