شمارهٔ ۵ - در مدح شیخ و مرشد خویش گوید

کنون گویم ثنا مرد خدا را

سمی مصطفی و مجتبی را

شهی دنیا به چشم همتش دون

کشیده خانقاهش سر به گردون

یکی شمعی دلم کاشانه ی او

روان روشنم پروانه ی او

هزاران چون منش مولا شمرده

ارادت را به کویش سر سپرده

دل پاکش پر از تسبیح و تقدیس

چو جان عیسی و چون قلب ادریس

روان خانقه داران افلاک

مر او را خفته اندر پیکر پاک

به درویشی برآورده سر خویش

فراتر برده از مهر افسر خویش

چه راز از دفتر احکام خوانده

زبان او سخن ز الهام رانده

به نام او زده ارشاد را کوس

سپهر و کرده خورشیدش زمین بوس

سپرده هفت وادی را به تحقیق

شده همرتبه ی مردان صدیق

رها گشته تنش از بند ناسوت

گزیده جای اندر بزم لاهوت