شمارهٔ ۱۲۳

دیده امشب همه شب خواب پریشان می دید

از جگر تا مژه صد کشور ویران می دید

کشتی خود به فسون بر خس مژگان می بست

لنگر حوصله را موجه طوفان می دید

خویش را گلبن اندوه تصور می کرد

بس که گلدسته خون بر سر مژگان می دید

بر سرا پای تنم برق مصیبت می ریخت

ابر بود و همه را تشنه باران می دید

ناله می ریخت چو بال مژه بر هم می زد

خویش را بلبل گم کرده گلستان می دید

بر خود و کار خود از دور نظر می افکند

زورقی دستخوش موجه طوفان می دید

این چه افسانه فروشی ست فصیحی سخنت

وای اگر مشتریی بر در دکان می دید