شمارهٔ ۱۴۵

چون ابر شب ز آتش تب می گریستم

از ترکتاز برق طرب می گریستم

جان داد و بوسه بر لب تیغ غمی نزد

بر تیره روزگاری لب می گریستم

گستاخ جان نثار تو می گشت دوش و من

در گوشه ای ز شرم ادب می گریستم

حسنش فزون ز حوصله بینش است و من

بر عجز دیده شب همه شب می گریستم

او در کنار دیده فصیحی و تا سحر

من همچنان ز جوش طلب می گریستم