شمارهٔ ۱۷۰

چند در دل شکنم ناله و خاموش کنم

ناله ای کو که بدان تهنیت گوش کنم

سفری کرده ام آغاز که تا شهر عدم

هر قدم نقش مرادی به سر دوش کنم

نیستم زخم که چون جلوه مرهم بینم

نمک تیغ جفای تو فراموش کنم

تازه سازم روش نامه طرازی زین پس

ناله ای چند به هر سطر سیه پوش کنم

صد نوا هست فصیحی دل ماتم زده را

فرصتی کو که ز دل زمزمه ای گوش کنم