شمارهٔ ۱۷۸

وقت غم خوش کآتش از باغ و بهارش چیده ایم

یک گلستان داغ از هر نوک خارش چیده ایم

یک تبسم غنچه امید ما نوبر نکرد

گویی از گلزار پیش از نوبهارش چیده ایم

قیمت دشت محبت را فرامش چون کنیم

ما که داغ از برگ برگ لاله زارش چیده ایم

این گل سیراب یعنی دیده دایم خرم است

گویی از گلزار رخسار نگارش چیده ایم

لاله دل فصیحی ز ابر محنت تازه دار

کز زمین غم برای یادگارش چیده ایم