شمارهٔ ۱۷۹
فصیحی هرویعمریست تا به درد محبت فسانه ایم
چون سایه ز آفتاب طرب بر کرانه ایم
چون زلف بس که مست پریشانی خودیم
در بند یک خرام نسیم بهانه ایم
بر مصر دام و شهر قفس کم گذشته ایم
ما مرغ روستایی این آشیانه ایم
بوسیم دست و پای چه دشمن چه دوست را
در دیر و کعبه هم در و هم آستانه ایم
با ناقصان خوشیم که منت نمی نهند
بر هیچ کس که کامل این کارخانه ایم
چون از هجوم شوق صد آغوش گشته ایم
گرنه به دست شاهد اندوه شانه ایم
بیکار نیستیم فصیحی درین دیار
محنت ستان و ناله فروش زمانه ایم